|
| | Psalmen
De teksten van deze psalmen mogen UITSLUITEND ONGEWIJZIGD en met
bronvermelding (vrij van rechten) worden gebruikt.
1 I
Gelukkeg hee, dén ginnen enklen trad
1 II
Goed dén zich niet lut raoje
8
I-j, onzen Heer, hoo machteg, hoog' in weerde
19
Den hemel roemp den Heer
22
Waorum he'j mien verlaote
23 I
Mien' scheper is den Heer mien' God
23 II
Mien' scheper is den eeuw'gen Heer
23 III
Mien herder is de Here God
23 IV
De Heer is mien weier
24 I
Grond, loch en water heure toe aan God
24 II
De ganse wald, al wat zee dreg
27
God is mien heil, Hee breg mi-j in het lechte
32
Gezaegend is een mins dén
42
As een ree, dat meu van 't zeuken
43
O, God, kom I-j toch veur mi-j rechten
51
Heer, groot bun Gi-j in liefde
65
Terecht is alle eer
73
Al liekt het anders, toch is 't waor
85
In olde tiede, Heer, heb I-j edacht
90
I-j, mienen Heer, hebt um ons haer estaone
118
Laot iederene God noo priezen
121
A'k ummehoge kieke, dan
131
Mien hart draag ik niet hoog, o Heer
139 I
Heer, Gi-j heb onderzoch
139 II
I-j, Heer, I-j wet hoo''t met mi-j geet
Psalm 1 I
Straatsburg 1539/Genéve 1551
1.
Gelukkeg hee, dén ginnen enklen trad
in 't ovvernaern met slecht volk hef ezat,
Den weg van zondaors neet is op-egaone,
Neet met de spotters hef met-edaone.
Maor dén an zienen wet zien' wille hef.
Dee dag en nacht heel depe ovverdech.
2.
Hee is ne boom, dén stevveg steet eplant,
waor 't baeken streumt deur dreug en dorsteg land.
Hee göf zien vruchten op de vaste tiede.
Zien loof hef van de dreugte neet te lieden.
't Is zegen, wat hee in zien wetten zut.
Het geet um good met alles wat hee dut.
3.
Met slecht volk, daormet zal 't heel anders gaon.
Zee bunt as kaf. De wind jeg 't uut het zaod.
Veur zien gerecht' blieft ze neet ovverende.
Hee hef bloos plaatse veur wee 't Um wilt kennen.
Den weg van wee 't Um trouw bunt, kent Hee good.
Den weg van 't slechte volk, dén löp zich dood.
H.L. (Aalten) (top)
Psalm 1 II
M. Vulpius 1609
1.
Goed dén zich niet lut raoje
van minse zonder God,
gin doen het met de kwaoje
eur gange en eur spot.
2.
Goed is dén zich kan vinde
in woorde van de Heer,
die zin gedachte binde
bi-j dag, bi-j nach, steeds weer.
3.
Een boom is ziensgelieke
dén volop voch geniet;
zo zal um wat ook lukke -
hi-j bläöjt en drig op tied.
4.
Maor minse zonder God zin
as kaf ten prooi aan wind:
armujeg zal hun lot zin
as Gods gerich begint.
5.
As Hi-j zin volk kump gaore
dan ligge zi-j der uut.
Hi-j kent en huujt de waore,
De kwaoje gaon teniet.
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 8
Genčve 1542/Genčve 1551
1.
I-j, onzen Heer, hoo machteg, hoog' in weerde,
Is owwen name ovveral op eerde.
I-j onze Heer, zo machteg en zo groot,
Geweldeg bu'J in alles wat I-j doot.
2.
Bovven den hemel uut zingt z'in de wedde
tot eer van Ow: I-j zölt ons altied redden.
Maor neet van bovvendale, owwe macht
is neet zo as der vake wordt edacht.
3.
I-j hebt, um owwe macht daor op te bouwen,
in kinder en in kleinen meer vertrouwen.
Eur zingen mek ow'n teggenstander still'.
Deur eure onmacht bug hee veur ow'n will'.
4.
A'k zee hoo mooi at I-j 't heelal emaakt hebt,
hoo'J maon' en steerne daor ne vaste stae geft,
wat is een mense dan, da 'J an um denkt,
um daorin ziene plaatse too-bedenkt?
5.
Van Ow mog hee waen haost' an Ow gelieke.
Met glans en ere maken I-j um rieke.
I-j gavven um heel duudlek te verstaon,
veur 't wark van owwe hande klaor te staon.
6.
An ziene zorge wo 'J alles ovverlaoten,
schäöpe en beeste, wild in alle saorten,
den voggel, dén daor deur de locht hen vlug,
en wat zien' waege deur de zee hen zöch.
7.
I-j, onzen Heer, hoo machteg, hoog in weerde,
is owwen name in elk land op eerde.
I-j, onzen Heer, zo machteg en zo groot,
geweldeg bu'J in alles wat I-j doot.
H.L. (Aalten) (top)
Psalm 19
Genčve 1542/1543
1.
Den hemel roemp den Heer,
't gewölfte gif Em eer'
Dčn alles hef volbrach.
Den dag vertelt den dag
Wat ziene hand vermag.
Den nach sprek tot den nach.
Gin tonge wel zik reurt
Maor toch wordt het eheurd
en ovveral vernom'ne.
Ne stemme klunk der neet
Maor iederene weet:
Noo zal 't veur 't lechte kommen!
2.
God hef veur 't zunnerad
ne tente op-ezat,
waor hee den dag begunt,
dén - in een kleed van lech -
as brugom zik gedreg,
wel 't broedsvertrek oetkump,
Hee's as ne held, dén weet
hoo ziene bane geet.
Hee röp den ni-jen morgen!
Langs heel den hemmelweg
trök hee een spoor van lech.
Dén glood blif niks verborgen!
R.B. (Winterswijk) (top)
Psalm 22
Een devoot ende profitelyck boecxken 1539
1.
Waorumme he'j mien verlaote,
mien God, ik bid en zuch?
Mag mien geschreeuw niet baote?
Waorum hol Gi-j Ow terug?
Gi-j geef mien taal noch teke,
Al roep ik dag en nach.
Toch blif de lofzang klinke,
de hulde, Ow gebracht!
2.
Gi-j had alle vertrouwe
van heel ons veurgeslach.
Op Ow konde ze bouwe,
Gi-j was op eur bedach.
Gi-j was ter as ze riepe,
dan konde ze weer vort.
Gin die verlore liepe,
die op Ow bouwde, God.
3.
Maor mien laote ze wurme,
Ik bun nie meer gezien.
Ze plaoge mien en sarre
en spelke tegen mien.
"Laot God um hieruut redde"
- zo schudde zi-j de kop -
"as hi-j op Um wil wedde.
Want hi-j aanbidt Um toch?"
4.
Hč Gi-j mien bi-j mien moeder
gehaald en aangeleid,
Gi-j bunt mien hoogste goed en
mien grootste veiligheid.
Hol Ow nie t'rug en help mien,
ik vuul mien zo alleen.
Het onheil aoverstölp mien,
hoe blief ik op de been?
5.
Een mach van wilde diere
lut mien eur tande zien.
't Sin leeuwe, het sin stiere
en ze umringe mien.
Ze brulle hartverscheurend,
't geet mien deur marg en been.
As water blief ik nurges,
'k bun moederziel alleen.
6.
Geradbraak is mien lichaam,
ja alles dut mien zeer:
de tong tege mien kael aan,
de mond zo dreug als leer.
Mien hart kwient weg as was, en
dus vuul ik al de dood.
Ik zit in zak en as, Heer,
ik bun in grote nood!
7.
As hund glupe ze rond en
bedriege mien, o Heer.
Aan hand en vuut gebonde
lig ik daor zonder kleer.
Ik bun as een geraamte
van botte die ik tel.
De dekking van mien schaamte
is pries veur dobbelspel.
8.
Maor, Heer, kom vlug mien helpe,
Gi-j starke, blief nie t'rug.
Ach, hol mien het geweld en
de honde van de rug.
En waar mien veur de moel en
de hoorns van leeuw en stier.
Ow praeke is mien doel en
Ow prieze mien plezier.
9.
Zing lof, gi-j Gods dienare;
gi-j Jacob, heb ontzag;
wil trouw eerbied beware,
heel Isrels naogeslach!
Want God was veur de arme
een huus met open deur.
Eur roepe um erbarme
von altied nog geheur.
10.
Temidden van vul vrinde
bun Gi-j, o Heer, mien lof,
zal ik ontheffing vinde
van wat ik hč belof,
zulle te aete kriege,
en wel in aovervloed,
arme en die Ow prieze -
het geet ze alle goed!
11.
Dit mot de wereld wette,
dit mot elkeen verstaon:
op God zien zinnen zette
en t'rug naor Um toe gaon.
Geslachte aller volke,
waorvan Hi-j heerser is,
zulle zien lof vertolke,
umdat Hi-j koning is.
12.
De grote zulle kniele
veur Um tot in het stof.
Zelfs de gesturve ziele
betuge Um eur lof.
Ja, ik zal veur Um laeve;
en heel mien naogeslach
vertelt aan wie um 't aeve
hoe Hi-j mien hč bedach!
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 23 I
J.S. Irvine 1872
1.
Mien' scheper is den Heer mien' God.
Hee nump mi-j an de hand
nao wellege weiden, waor ik mi-j
an 't water rösten kan.
2.
Zien' hölpe gif mi-j ni-je krach
umm' toch waer deur te gaon'.
In zienen name kan 'k verdan,
de rechte waege gaon.
3.
Den depen duustern umm' mi-j hen
kan mi-j met schrik beslaon.
Maor 't mek mi-j rösteg at ik weet
dat Hee naost mi-j zal gaon.
4.
Veur alle dee 't mi-j neet vergönt,
mek Hee den dis mi-j klaor.
Hee zalft mi-j 't heuf en striekensvol
steet mienen baeker daor.
5.
't Is alle goods, eengaal verdan
wat Hee mi-j an wil been.
Ik wil zien hoes mien laeven lank
as miene wonte zeen.
R.B. (Winterswijk) (top)
Psalm 23 II
J.S. Irvine 1872
1.
Mien scheper is den eeuw'gen Heer:
ik hebbe genog daoran.
Op wellege weiden weidt Hee mi-j,
bi-j water. Da'k drinken kan.
2.
Hee göf mien laeven röst en duur
op 't pad, waor 't Hee mi-j leidt.
Zien' name trouw, zo breg Hee mi-j
op 't spoor van gerechtegheid.
3.
Al mo'k deur 't duuster van den dood,
bang bunn' ik neet, ok dan
gao'J naost mi-j, owwen stok en staf
kan'k rösteg van op an.
4.
Wiel dat mien' vi-jand too mot zeen,
maak I-j mi-j de taof'le klaor.
Den beker doo'J mi-j streumens vol
en roekegrei op 't haor.
5.
Bloos goods en leefde komt mi-j noo
mien' laevensdage nao.
Ik komme trugge naor ow huus
en blieve altied daor.
H.L. (Aalten) (top)
Psalm 23 III
J.S. Irvine 1872
1.
Mien herder is de Here God.
Ik kenne gin gemis.
Hie breg mien nao het volle gres,
nao water schoon' en fris.
2.
Hie maakt mien rösteg, gif mien krach
en zet mien weer op 't spoor
van vrae en van gerechtegheid.
Zien name maakt Hie woor.
3.
In 't dal van 'n dood bun'k onverveerd,
want 'k wet: Iej bunt door ok.
Oew staf helpt mien weer aoverend,
mien holvast' is oew stok.
4.
Iej neugt mien an oew dis, woorbi-j
mien vi-jand toe mot zien,
Iej doet mien beker meer as vol,
met öllie zalf iej mien.
5.
Oew goedheid volgt mien op de voet.
Oew trouw is um' mien hen.
'k Zal altied wonen in oew huus,
bi-j Oew, mien herder, waen.
J.H. (Drempt) (top)
Psalm 23 IV
J.G. Bastiaans 1868
1.
De Heer is mien weier,
ik kom niet tekort.
Waor 't gres altied gruun is,
gin water betuun is,
Daor mag ik mien vleie,
dan kan ik weer vort.
2.
Zoas Um dat goed dunk
huldt Hi-j mien in 't spoor.
Gin dal is te duuster
as ik naor Um luuster.
Niks kan mien gebeure,
ik loop gin gevaor.
3.
Ik wet mien beschut deur
ow stok en ow staf.
Gin vijand verwach hoe
Gi-j mien hč bedach en
mien drinke te aover
gaf, mien hč gezalf.
4.
Ja, gave en gunste
ontbraeke mien nooit,
gin dag van mien laeve.
't Is mien um 't aeve -
as ik maor mag wone
in 't huus van mien God.
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 24 I
d' Engelsche fortuyn, Den Bosch 1628
1.
Grond, loch en water heure toe aan God
met wat er lup, vlug, zwemp of krupe mot.
Stevig en stark geworteld miek de Heer
Hemel en land en 't water der umheer.
2.
Wie mag ter met zien laeve en zien lot
hoog op den tarp in 't heilegdom van God?
Eerlek as gold en schoon van hand en hart
dén mag ter wone in zien heil'ge stad.
3.
Maak erebaoge veur de grote Heer!
Laot Um hooglaeve op de troon van eer!
Erken ow baas en laef naor zien gebod.
Hi-j is de koning, Hi-j is de Heer en God.
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 24 II
Genčve 1542/1543
1.
De ganse wald, al wat zee dreg,
met al wat laeft en zich beweg
heurt rechtens too an unzen Here.
Ton zee nog in de wege lag,
hef Hee de zeeën an e-abrach,
de waterlöppen en de meren.
2.
Wel klump de lere op naor God?
De heugste hilde töt den nok
um zich deur God te laoten schouwen?
Den man dén good van inborst, vrom,
neet drieste deut of onwies dom,
op wel zien waord men kan vertrouwen.
3.
Dén zal, veur oetglien zo espaord
van God het heil ontvangen, vaort,
gerechtegheid en zaegen kriegen.
Dén is oet Jakob zien geslacht,
dat vrög naor God, zien wetten acht,
veur ziene ogen zich wil riegen.
4.
Maak heuger noo den enddeurtoog,
haal weg den middeler, dat zo
den brugem bi-j uns af kan stiegen.
Wel is den könnig, da'w um aert?
't Is God den Heer, de'w estimaert, *
't Is God, van um wi'w hölpe kriegen.
5.
Maak heuger noo den enddeurtoog,
haal weg den midd'ler, dan wi'w noo
den brugem willekumste drinken.
Wel is den haerschop, groot en stark?
Den övversten van 't hemelwark,
laot töt zien aer de leder klinken.
*estimaern = hoogachten, eerbiedigen
H.K. (Winterswijk) (top)
Psalm 27
L. Bourgeois 1551
1.
God is mien heil, Hee breg mi-j in het lechte
dat in den duustern mi-j veur onheil waart.
Hee gif mi-j vastegheid, breg mi-j terechte.
At Hee mi-j heudt dan bun ik good bewaard.
wat op mi-j loert en zik te hope spönt,
wee mi-j te nao kompt, 't laeven mi-j neet gönt,
komp ze met ovvermach, een leger groot,
ik wete vaste: aeren weg löp dood.
2.
Allene dit is 't wat 'k nog kan verlangen:
-steet Hee 't mi-j too, mi-j passet bloos nog dank-
dat ik Em eren mag met mien' gezangen
en stäödig wonnen in zien hoes, mien laeven lank.
Verwonderd zeen mag wat Hee maken dee
en stille ondergaon al wat ik zee:
Hoo helder en hoo zuver is dit lech
waormet Hee klaorheid in den duustern brech!
3.
Want in gevaor leet Hee mi-j neet verkommen,
bi-j Em kon 'k schulen, Hee gaf onderdak.
Wát vi-janden zik hadden veur-enommen',
't was ziene krach dee teggenstanders brak.
Al was 't rondumme mi-j nňg zo'n geweld,
Hee hef mi-j hoge bovven aer e-steld!
Ik wille dankbaor en van harten bli-j
zingen veur Em, want Hee bewaarden mi-j.
4.
Ooit heb I-j, God, mien ropen toch verstaone.
Spraeket nog ins en gevvet mi-j ow lech.
Ow waord is vake deur mi-j hen egaone:
"Zeuk mien gezichte", heb I-j mi-j ezeg.
Ik wil dat zeuken, ow gezichte, Heer.
Zo teun het mi-j, bliev' I-j mi-j neet te veer.
Mi-j wöcht gin heil, as wat mi-j -naor ow waord-
geworden zal at I-j Ow openbaort.
5.
Help mi-j, dat I-j Ow nooit an mi-j hooft argern.
Stoot mi-j neet trugge, a'k neet wieter kan;
doot ow gezichte neet veur mi-j verbargen:
hoo läög en stille wordt mien laeven dan.
Laot I-j, mien' hölpe, mi-j allene staon,
wel heb ik dan nog waor ik hen kan gaon?
Of olders soms van aere kind're gaot,
ik weet, dat I-j mi-j nooit allene laot.
6.
Wies mi-j de waege dee ik heb te gaone,
dee zeker bunt en veilig veur mien'n voot.
Want vi-janden probeert mi-j te verraone.
Zee loert op mi-j, 't geet zonder Ow neet good.
Levver mi-j neet an aere streke oet.
Allene waog ik kwelke meer veuroet.
Scharp bunt de waopens dee ze veur mi-j maakt;
hoo lange nog tot ze mi-j daormet raakt.
7.
Wanneer ik neet van harten kon geleuven,
dat 'k dagelijks zien heil verwachten moch;
dee hoppe in mien harte oet mos deuven,
dat Hee te vind'ne is veur wee Em zöch!
Hold stand mien harte en wes goj-jen moods,
God is getrouw, den bron van alle goods.
Wachtet op God, Hee wel d'n zwakken schaort,
wachtet op Em, Hee höldt zik an zien waord!
R.B. (Winterswijk) (top)
Psalm 32
Een devoot ende profitelyck boecxken 1539
1.
Gezaegend is een mins dén
zien kwaod vergeve is,
dén, opgeluch, van binne
tot rus gekomme is.
Dat ik het wol verzwiege
dat trok mien an de grond.
‘Kon dag en nach wal blaere
zo'n druk ik ondervond!
2. Gi-j, Heer, hč mien vergeve
toen 'k alles ha gebiech;
ik doch, ik gaoj het zeggen,
dat ik toch vri-jspraok krieg.
In nood bidde getrouwe -
dan blieve zi-j gespaord.
Zo mag ik op Ow bouwe,
mien heil, mien toeverlaot.
3. "Ik zal de weg ow raoje,
Ik hol ow in 't vizier.
Wie bit en leidsels vraoge,
die lieke wel een dier."
Ellende wacht de kwaoje,
een lied wacht dén die bouwt
op God en zien gebaoje.
Zing met een hart van gold!
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 42
L. Bourgeois 1551
1.
As een ree, dat meu van 't zeuken
langs de dreuge gravens geet,
zo bun ik naor ow an 't zeuken,
God, naor wel mien hart uutgeet.
Jao, mien hart' hef dorst naor God.
Hee, het laeven, Heer en God.
Wanneer mag ik noo weer opgaon
naor Gods huus en daor veur um staon?
2.
Miene träöne en mien klagen
bunt mien aeten, dag en nacht.
Want ze plaogt mi-j alle dage:
"Waor 's dén God, waor i-j op wacht?"
Maor ik wet nog, hoo 'k veuran
in de riegen met vedan
naor Zien huus trokk' um te danken,
God te aern met bli-je klanken.
3.
O, mien harte, vol met zorgen,
wat gao'j toch in mi-j te kaer,
I-j bunt joo in God eborgen.
Too, vertrouw maor op den Heer.
Iederbods was Hee der bi-j.
Altied maken Hee mi-j vri-j.
Hee zal mi-j den weg wal wiezen.
Daorum zal ik Um nog priezen.
4.
God, ik hebb' zo'n pien in 't harte.
'k Bun zo wied van Ow vandan.
'k Denk an Ow hier in 't gebargte.
'k Modde dwars deur den Jordaan.
En het water schoemt en broest,
kolkt en dondert at 't zo zoest.
Owwe streume, owwe golven
hebt mi-j helemaols bedolven.
5.
Dagens wil Hee mi-j umringen
met zien gunst, en in de nacht
heur' ik zachte nog zien zingen,
höldt Hee ovver mi-j de wacht.
Hee's den God en Hee's den Heer
van mien laeven, zonder maer.
Grond, waor 'k vaste op kan bouwen.
Toch wi'k dit Um too-vertrouwen:
6.
Hoo ko'J mi-j noo toch vergaeten?
Waorum lao'J in rouw mi-j gaon?
Mienen vi-jand wil mi-j braeken.
Zee'J um daor dan nog neet staon?
Smelend zeg e teggen mi-j,
en hee lacht gemeen der bi-j:
"Owwen God is mi-j der ene!
Hee löt ow wal mooi allene!"
7.
O, mien harte vol met zorgen,
wat gao'j toch in mi-j te kaer.
I-j bunt joo in God eborgen.
Too, vertrouw maor op den Heer.
Iederbods was Hee der bi-j.
Altied maken Hee mi-j vri-j.
Hee zal mi-j den weg wal wiezen.
Daorum zal ik Um nog priezen.
H.L. (Aalten) (top)
Psalm 43
1543/Genčve 1551
1.
O, God, kom I-j toch veur mi-j rechten
en nem I-j het dan op veur mi-j.
't Afvalleg volk wil met mi-j rechten.
Zee holdt den valsen schien veur 't rechte.
Mien God, ik bidd' Ow, stao mi-j bi-j,
want zee laot mi-j neet vri-j.
2.
I-j hebt, Heer, um mi-j haer estaone,
mi-j altied waer ewaard, mien God.
Waorumme bu'J noo vot-egaone?
Wat he'w Ow dan toch an-edaone?
Den vi-jand hef mi-j haost' estrot.
't Is duuster um mi-j, God.
3.
Naor owwen barg zo'k gaerne hengaon.
Ow huus daor trök mi-j altied waer.
Laot dan ow lecht en trouw mi-j bi-jstaon,
den weg daorhaer ok met mi-j metgaon.
Want naor ow' wonningen, o Heer,
trök het mi-j altied waer.
4.
Want daor pas kan 'k Ow recht bedanken
veur alles wat I-j deen veur mi-j.
Mien bli-jschap vundt daor aerst de klanken
um Ow, mien Heer, voluut te danken.
Mien God, met Ow veul ik mi-j vri-j.
Ik bunn' met Ow zo bli-j.
5.
Mien harte, wat maak i-j ow zorgen?
Wat gao i-j in mi-j toch te kaer.
Wisse, i-j bunt in God eborgen.
Hee blif joo altied veur ow zorgen.
Jao, ik zal zingen van den Heer.
Hee redt mi-j altied waer.
H.L. (Aalten) (top)
Psalm 51
Een devoot ende profitelyck boecxken 1539
1.
Heer, groot bun Gi-j in liefde,
maak mien van zonde vri-j.
Ik wet, dat ik Ow griefde,
dat blif mien altied bi-j.
't Was tegen Ow allenig
da'k deej wat Gi-j verbiedt.
Ow vonnis is rechtveerdeg:
't is kwaod zoas Gi-j 't ziet.
2.
'k Bun zondig van geboorte,
vanaf mien moeders slip.
Maor eerlekheid bekoort Ow,
Gi-j geef mien ziel begrip.
As gi-j van kwaod mien schoon was
bun 'k witter nog as snee.
Zo slech het mien te moed was,
bun 'k bli-j um wat Gi-j deej.
3.
Heer, ach niet op mien zonde,
vergeef mien alle kwaod.
Maak dat ik, rein bevonden,
van gees standvastig word.
En hol mien in gedachte.
Laot mien ow heilge Gees.
Willeg ow heil verwachte
is mien opni-j een fees.
4.
Ik leer dén lup verlore
de weg naor Ow te gaon.
Wil mien het laeve spaore,
dan pries ik Ow voldaon.
Ik zal van Ow getuge
- mien lippe ware traog -
Dat ik mien kop zal buge
is 't offer dat Gi-j vraog.
5.
Gif Sion Ow vertouwe
en wil Jeruzalem
zien mure weer opbouwe;
gif zo de stad weer stem.
Dan zulle Ow bekore
brandoffers, rech gebrach:
geleid naor ow altaore
de stiere, jong geslach.
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 65
Aulcuns pseaulmes et cantiques mys en chant, Straatsburg 1539
1.
Terecht is alle eer
aan Ow, mien God en Heer,
die woont op Soins barge.
Gi-j, die het bidde heurt
en de geloften keurt,
zult eur naokomme varge.
2.
Ja, elke starveling
die misdaoden beging
kan zich naor Ow begeve.
Gi-j zult die onder 't juk
van zonde geet gebuk
daor ow kwietschelding geve.
3.
Gelukkeg dén Gi-j kies,
den weg naor Ow toe wies
in ow heilige woning.
Wi-j vinden ons gerief
bi-j Ow en ow verblief -
heerlek troont Gi-j as koning.
4.
Gi-j komp in het geweer
veur minse zonder meer;
ow trouw redt ons ten leste.
Gi-j bunt asielgebied
veur minse wied en zied, -
ja, van ooste en weste.
5.
Gi-j heb met eigen kracht
barge tot stand gebracht
want starkte is ow waope.
Gi-j temt de golvezee,
maak land en volk gedwee.
Machtig heb Gi-j geschaope.
6.
Een mins rik van perseel
tot in 's lands wiedste deel:
ow warke wekt beroering.
De poorten van het licht,
aan kimmen opgericht,
uutre zich in vervoering.
7.
Gewaterd is het land
met riekdom van ow hand;
Gi-j kunt de graves vulle.
Met zaod bun Gi-j van zins
te starken ieder mins.
Hoe? Dat zal ik onthulle:
8.
Ja, water in de voor;
het akkerland leit klaor,
geweekt deur zachte raege.
Gi-j roept gewassen op.
Dit jaor geet aan de top!
Aovervloed is ow zaege!
9.
Gin waterland betuun;
de bulte bli-j in 't gruun;
met vee bedekt de velde.
De dale drage vrucht,
ze zinge van genugt,
oogst aan oogst kump zich melde.
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 73
L. Bourgeois 1551
1.
Al liekt het anders, toch is 't waor:
God, dén is good, steet veur dee klaor,
dee't zienen wille hebt edaone.
Toch was 't mi-j haost' verkaerd egaone.
Ik blevve kwelke op de been.
Ik kon 't gewoon neet maer anzeen:
de greutsten denkt, dat alles kan.
Slecht volk, dat dut mor zo vedan.
2.
Wat zorgen bunt, dat wet zee neet.
I-j zeet 't eur an, hoo good 't eur geet.
Veurbi-j geet eur de mensenpiene.
Zee hebt van 't laeven niks te liene.
Zee bunt zo greuts as het mor kan.
As klaere hebt zee 't onrecht an.
De ogen puult eur uut het vet.
Wat z'in de kop hebt, dat is wet.
3.
En smaereg lachend staot ze daor
stäöreg met dreigementen klaor.
Zee waogt den hemel uut te dagen,
op aerde vrech zich te gedragen.
Het volk, dat löp der achteran.
Genog, dat krig 't der mor neet van.
Het drunk as water wat zee zegt.
"God markt het toch neet", wordt ezegd.
4.
"Den Allerhoogsten, jao, wat zol 't?
Wat wet Hee noo? Het löt Um kold
hoo't ow vergeet hier in dit laeven.
En wa'j ok doot, Um is 't um 't aeven".
Zo zeutjes an, mor wal deurdacht,
wunt slecht volk stäöreg deur an macht.
Zee hebt geluk, het geet eur good.
En alles lukt eur, wat zee doot.
5.
Of ik mien harte zuver heel,
ok miene hande schone heel,
wat hilp het mi-j? Ik kregg' eur plaogen
joo ganse dage te verdragen.
't Getarg ging 's morgens vaort al an.
A'k dachte: "Zo gao'k neet vedan",
veulen ik dat as groot verraod
an Ow en dee 't Ow 't näöste staot.
6.
Ik hebb' 't naar stoer der met ehad.
Ik snappen neet hoo't het toch zat.
Too 'k in ow Huus terechte kwamme,
en daor pas recht der achter kwamme,
dat I-j den helen Andern bunt,
dat wi-j Ow neet deurgronden könt.
I-j laern mi-j zeen hoo 't eur vergeet,
wat eur an 't end' te wachten steet.
7.
Wat zee zich zelf hebt op-ebouwd,
op driefzand steet't, 't is neet vertrouwd.
Het zakt eur vot, 't spul plaert eur dale.
Der is bi-j eur niks maer te halen.
Ne ogenslag: zee könt niks maer.
I-j vindt van eur nargens wat waer.
As nao ne kwaojen dreum, mien Heer,
vaeg I-j eur vot, zee bunt neet maer.
8.
't Was zo, da'k slim op 't ende ston,
umda'k mor neet begriepen kon,
da'J eur mor zo leten geworden.
Ik kon der neet maer wies uut worden.
Het ging mi-j dwars deur 't harte hen.
Mor achteraf he'k in-ezeen:
't Was stom van mi-j, jao astertoo.
Een kuken was ik, dat zee'k noo.
9.
Ik blieve noo altied vedan
bi-j Ow, want zo alleneg kan
ik wieter deurgaon in het laeven.
Al 't and're, dat is mi-j um 't aeven.
Den rechterhand he'J mi-j evat.
Ow'n raod leidt mi-j op 't rechte pad.
Is 't ende van mien laeven daor,
dan stao'J daor ok al veur mi-j klaor.
10.
Wat is den hemel noo veur mi-j
zonder at I-j der bunt, jao I-j.
Wat mot ik zonder Ow op aerde.
Het laeven wordt dan zonder waerde.
Al zal mien lichaam ok vergaon,
mien harte stille blieven staon,
I-j, God, I-j blieft, altied vedan.
Van Ow kan'k altied van op an.
11.
Want zee, leu wied bi-j Ow vandan,
eur pad löp dood, kump nargens an.
Wee't zich van Ow niks an wilt trekken,
echt laeven is veur eur verkekken.
Mor ik bun bli-j, da'k altied waer,
heel kort bi-j Ow mag kommen,Heer.
I-j bunt mien' toovlucht in den nood.
Vertellen zal ik al wa'J doot.
H.L. (Aalten) (top)
Psalm 85
Genčve 1562
1.
In olde tiede, Heer, heb I-j edacht
an jakob, dén daor in den vrömden zat,
um trugge ‘bracht naor dit zien eigen land.
I-j hebt um vri-j emaakt deur owwe hand.
De faelen van ow volk hebb' I-j bedekt,
deur al zien schold ne dikke strepe ‘zet.
Oww' hellegheid dee heel I-j in um ons.
grammiet'reg was I-j laneger neet op ons.
2.
God, gef ons onze eigen stae noo waer.
Wi'J ni-js met ons van done hebben, Heer?
't Is toch neet zo, dat I-j van va op zönn'
altied mor slecht op ons te spraeken bunt?
Wi-j hebt 't van Ow te wachten, maak ons ni-j.
Ow volk mek zich dan ovver Ow waer bli-j.
Heer, laot ons waer in oww' genade staon.
Laot owwe vri-jheid ovver ons opgaon.
3.
Ik wille luustern, at Hee met gezag
sprök tot zien volk, tot leu, dee 't op Um wacht,
van vrae, dee 't Hee ons wieters gevven wil.
"Mor laot met dom gedoo ow nooit maer in."
Geleuf het mor, Hee mek ons warklek vri-j.
Veur wel Um hoge hebt, is 't al kort bi-j.
At iederene um zien' waorde dech,
kump in ons land zien' glorie vol an 't lecht.
4.
Dan is't veur elk good wonnen in ons land:
genaad' en waorheid geft mekaar' de hand,
gerechtegheid en vrae dee duukt zich daor,
trouw brök daor deur den grond, blik zonneklaor.
Gerechtegheid kik uut den hemel naer,
ne rieken oogst göf ons daorbi-j den Heer.
Gerechtegheid geet veur um haer op weg,
waor 't zee eur' veute zet, daor is ne weg.
H.L. (Aalten) (top)
Psalm 90
L. Bourgeois 1551
1.
I-j, mienen Heer, hebt um ons haer estaone,
zo'J 't bi-j geslachten veur ons hebt edaone.
Too at de barge gaar nog neet bestonnen,
de weld met pien' en meuite was begonnen,
too was I-j God, dat was I-j tootertied,
en God dat bleef I-j deur de tied altied.
2.
Tot mot laot I-j een mense waer verkommen.
I-j zegt: "Tot stof, daor bu'j joo uut-enommen!"
Want duzend jaor, dee bunt in owwe ogen,
as gistern, as ne dag dén is vervlaogen.
Ne ogenslag, ne glimp, maer is het neet.
Wat bi-j Ow tied is, dat begriep' wi-j neet:
3.
Zee is een schoer, da'J ovver ons laot streumen.
I-j vaegt eur vot, zoas 't ons geet met dreume.
't Is as in mei, as 't spul mooi steet te greujen.
Het löp mooi uut, het wil al haost gaon bleujen.
Jao, 's aovends is 't nog almaol greun en fris.
Mor 't is bevraorn en zwart at 't morgen is.
4.
Zo kump deur owwe hellegheid het ende,
blif van ons laeven niks maer ovverende.
De dinge, dee'w verkaerd doot in ons laeven,
o'w 't stiekem doot of neet, dat is um 't aeven,
I-j brengt z'an 't lechte, zeet ze veur Ow staon.
Wi-j doot ons laeven as ne zucht vergaon.
5.
Wi-j hebt zo'n jaor of zeuventig te gaone,
a'w stark bunt tachtig, en dan is 't edaone.
Waor'w greuts op waarn, wa'w deen hier op de aerde,
verlus deur pien' en meujte ziene waerde.
Ze maejt ons af, jaorn bunt ne ogenslag.
Wee kent van owwe hellegheid de kracht?
6.
Laer ons zo umm' te gaon met onze dage,
da'w wiezer wordt, dat I-j ons waer gaot dagen.
Kom trugge, Heer! Hoo lange mo'w nog wachten?
Wil Ow ontfarmen ovver ons, oww' knechte.
Laot volop marken, da'J genaad' ons gönt.
Zo da'w al onze dage vieren könt.
7.
Gef ons naor rato van de zwaore slagen,
dee'J gavven, net zovölle mooie dage.
Laot ons en onze kinder duudlek marken
't geweldeg grote dat I-j wilt bewarken.
Haer, onzen God, blief zo met ons begaon.
Jao, 't wark van onze hande laot bestaon.
H.L. (Aalten) ( top)
Psalm 118
1543/Genčve 1551
1.
Laot iederene God noo priezen.
Zien' leefde nump gin ende meer!
Laot Israël der ok op wiezen:
Zien' leefde nump gin ende meer!
I-j priesters, zink en laot dit weten:
Zien' leefde nump gin ende meer!
I-j, wel den Heer deent, laot dit weten:
Zien' leefde nump gin ende meer!
6.
In ziene hand is 't mi-j um 't aeven,
zien' rechterhand hef grote mach!
Mi-j wöcht gin dood, ik magge laeven!
Getugen van wat Hee volbrach!
Wal hef Hee dufteg mi-j eraket,
maor nooit verlaot'ne in den nood,
met ziene leefde 't good emaket,
gaf mi-j neet ovver an den dood.
8.
Den steen, dén warkleu kwell'ke achtten,
veur aer gin waerde hef ehad,
is noo -wat nummes dee verwachten -
deur God as hooksteen in-ezat!
Dit is het wark van God allene,
't was ziene hand dee 't wonder dee!
Wi-j allemaole heb 't ezene,
begriepen könne wi-j dat neet.
9.
Dit is den dag dén God dee maken.
Daorumme viere wi-j dén bli-j!
Dat ziene hand uns heel zal maken
op dissen zaegen wachte wi-j.
Gezaegend is, wel van Godswaege
in zienen name kommen zal!
Wel, oet het hoes van God met zaegen
zo wallenkommen wezzen zal!
10.
God, unzen Heer brach uns in 't lechte.
Daorveur kump dankbaorheid Em too:
maket zien altaar noo terechte
en legget bli-jschop veur Em too!
An mienen God wil 'k dank bewiezen,
lof zingen mienen God ter eer'.
De weld zal wied en zied Em priezen:
Zien' leefde nump gin ende meer!
R.B. (Winterswijk) (top)
Psalm 121
L. Bourgeois 1551
1.
A'k umme hoge kieke, dan
bekrup't mi-j stäöreg waer:
waor krieg ik hulpe haer?
Bloos Hee is ‘t, dén mi-j helpen kan.
Hee brach met ziene hande
hemel en aerd' te stande.
2.
A'j op ow pad deur 't laeven haer
haost' onderuut zoll'n gaon,
dan kump Hee naost ow staon.
Hee heudden Isrel van oldshaer.
Hee dommelt neet, Hee slöp neet.
Hee is 't, dén met ow met geet.
3.
Hee, dén ow heudt, dén met ow trök,
is an ow'n rechterhand
schemme bi-j zonnebrand.
Hoo fel de zonne daags ok stök,
hoo duuster 's nachts de maone,
Hee blif met ow begaone.
4.
Van Um, den Heer, kö'j van op an.
Al geet 't nog zo te kaer.
Hee hölp ow stäöreg waer.
Hee zal noo en altied vedan
bi-j gaon en kommen beide,
met ziene hand ow leiden.
H.L. (Aalten) (top)
Psalm 131
Rheinfelsisches Gesangbuch, Augsburg 1666
Mien hart draag ik niet hoog, o Heer.
Ik kiek niet trots op and're neer.
Gen grootse dinge die ik wil.
Now bun ik rustig, bun ik stil.
2.
Ik wet mien as een kind bescharmp,
waoraover moeder zich ontfarmp.
Mien hop, o Isrel, is de Heer
vandaag en alle dage weer.
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 139 I
Aulcuns pseaulmes et cantiques mys en chant, Straatsburg 1539
1.
Heer, Gi-j heb onderzoch
wie ok ik waeze moch
en kent mien as de beste.
Mien zitte en mien staon,
mien ruste en mien gaon
kent en keurt Gi-j ten leste.
2.
Elk woord da'j van mien heur,
Heer, kent Gi-j deur en deur.
Gi-j staot mien veur en achter.
Gi-j leg op mien de hand.
En baove mien verstand
gaon ow rieke gedachte.
3.
Hol ik het nog zo stil, -
al wat ik denk of wil
deurziet Gi-j uut de verte.
Sekuur gao Gi-j ze nao
en kent uut en te nao
al mien waege, o Here.
4.
Gezeid eer dan gedaon
kan ik ow geest ontgaon,
mien aan ow blik onttrekken.
Al klim ik hemelweerts
of kruup ik ondereerds,
waor niet zal ik Ow treffen?
5.
Al vlog ik met de zon
van waor eur gang begon
tot in het wiedste weste,
ow hand zol mien ook daor,
Heer, holden in het spoor:
ow schutse is de beste.
6.
Al roep ik uut: "O nach,
bedek mien as een vach,"
dat zal der niks toe drage.
Want veur ow aangezich
is donker straolend lich:
nachte zun Ow as dage.
7.
In hart en niere, Heer,
is 't schepsel-zun mien eer:
Gi-j vlocht mien as een wonder,
dat moeder in zich droeg.
Ik pries al wat Gi-j doet.
Nooit kan ik Ow deurgronde.
8.
Gi-j hebt mien marg en been
gevurmp uut stof en steen
in 't donker van de eerde.
Hoe vurmloos Gi-j mien zag,
Gi-j wist van elke dag
van mien laeve de weerde.
9.
Hoe kostlek is veur mien
en niet te aoverzien
de som van ow gedachte,
ontelbaor as het zand:
't geet baove mien verstand.
Nog blief ik Ow verwachte.
10.
Ontnem, Heer, het bestaon
die 't kwaod zun toegedaon.
Weg met die Ow verraoje!
Zi-j moorde en misdoen,
en kenne gin fesoen
veur ow naam en gebaoje.
11.
Wie Ow haat, haat ook ik,
al wie afschuwelek
zich tegen Ow wil kere.
Ik haat ze wat ik kan,
want ik bun vi-jand van
al wie Ow wil trotsere.
12.
Deurgrond en ken mien, Heer,
en peil mien zonder meer,
mien plannen en gedachte.
Keur wat ik goed of slech
doe langs d' alolde weg:
ow heil blief ik verwachte.
J.B. (Duiven) (top)
Psalm 139 II
L. Bourgeois 1551
1.
I-j, Heer, I-j wet hoo't met mi-j geet.
Wat wies te maken hoof'k Ow neet.
I-j veult waor at ik hen wil gaon,
waor ik wil zitten of wil staon.
Miene gedachten, miene zorgen,
dee bunt veur Ow joo neet verborgen.
2.
I-j kent het pad, waor ik op gao.
Waor at ik röste, stao'J mi-j nao.
Het is zo vaste as een huus:
in al mien' waege bun I-j thuus.
Wat ik nog kwelke heb efluusterd,
daor heb I-j, Heer, al naor eluusterd.
3.
En achter, veur en umme mi-j
veul ik dat I-j der bunt, jao I-j.
Op mi-j, daor leg I-j owwen hand.
Daor kan'k neet bi-j met mien verstand,
da'J Ow zo met mi-j veult verbonden.
Mien laeven lang kan'k 't neet deurgronden.
4.
Zo wied vot kan'k neet van Ow gaon,
of 'k veul Ow toch nog um mi-j staon.
Al klom ik naor den hemel op,
dan wacht I-j mi-j daor vaste op.
A'k in het doodsriek rösten ginge,
zelfs daor bun I-j dan ok te vinnen.
5.
A'k wied in 't oosten laeven zoll',
in 't wiedste westen wonnen woll',
daor waor de wiedte weld begunt
of daor waor 't zee een ende nömp,
op owwen hand kan'k op vertrouwen,
oww'n rechterhand, daor kan'k op bouwen.
6.
A'k zeie : "Duustern, griep mi-j noo,
dek mi-j met owwen mantel too.
Lecht, leg ow pikzwart um mi-j hen",
dwars deur dén duustern kiek I-j hen:
De nacht is veur Ow dag, klaorlechte.
Den duustern is geliek an 't lechte.
7.
Bij 't alleraerst begin van mi-j
daor was I-j wisse, Heer, al bi-j.
Van kop tot tee bunn' ik ow wark,
want onder 't warme moderhart'
heb I-j mi-j leefdevol ewaeven.
Een wonder is mien hele laeven.
8.
Too 't der van mi-j nog niks beston
as'n speldeknöpken, dat begon
te laeven in den donkern schoot,
lag ikke daor al veur Ow bloot.
Merakels is't, zo'k bun ontstaone.
Geweldeg, zo'J dat hebt edaone.
9.
En zoo 't I-j stonnen an 't begin,
zo ging I-j met mi-j 't laeven in.
I-j drukt mi-j joo nooit in den hook.
Mien laeven steet bi-j Ow in 't book.
I-j bunt der bi-j, wilt veur mi-j zorgen.
Ik veule mi-j bi-j Ow eborgen.
10.
God, I-j bunt völs te groot veur mi-j.
Bi-j oww' gedachten kan'k neet bi-j.
Ze gaot mi-j bovven mien verstand.
Zo min a'k alle käörntjes zand
kan tellen, kan ik Ow deurgronden.
Dan nog: ik bun met Ow verbonden.
11.
O, at I-j toch met owwe kracht
eur ummeheewn met alle macht
dee 't hier het laeven maakt kapot ...
"I-j, maord'nerstuug, gaot van mi-j vot!"
Veur wat zee wilt, gebroekt z' oww'n name.
Verraodt Ow zonder zich te schamen.
12. Hoo zol ik uutstaon können, Heer,
leu, dee 't joo stäöreg Ow, mien' Heer,
zovölle meuglek wilt trotsaern,
zich altied teggen Ow blieft kaern?
Ik kan eur neet maer zeen of löchten.
As vi-jand hebt zee mi-j te wachten.
13. Deurgrond I-j, God, mi-j deur en deur.
Kiek in mien harte, löcht mi-j deur.
Wet wat der in mi-j umme geet.
Kiek hoo 't der noo met mi-j veur steet.
Mien'n weg den geet toch neet der naeven?
Wies mi-j den weg van eeuweg laeven.
H.L. (Aalten) (top)
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met:
|
